top of page
Powered by MNDAY B.V.
PROJECTEN
Binnen deze projecten laat MIEN zien hoe onderzoek en menselijkheid samenkomen in (offline & online) zorgomgevingen. Elke 'ruimte' ontstaat vanuit een zorgvraag, een context en de mensen die er dagelijks verblijven en/of werken. We vertalen wetenschappelijke inzichten naar concrete (ruimtelijke) keuzes die rust, veiligheid en herstel ondersteunen.
Menswaardig Wonen | Van zorgomgeving naar leefomgeving
Voor een woonzorglocatie in het oosten van het land ontwikkelde MIEN een ruimtelijk concept waarin niet het zorgproces, maar de mens centraal staat. Vanuit onderzoek, interviews en locatiebezoeken werd één vraag leidend: hoe kan de ruimtelijke omgeving bijdragen aan het behoud van identiteit, autonomie en kwaliteit van leven?
Uit gesprekken bleek dat angst voor afhankelijkheid, verlies van regie en vervreemding grote thema’s zijn binnen de ouderenzorg. Tegelijkertijd werd duidelijk hoe belangrijk herkenning, nostalgie, gemeenschap en dagelijkse rituelen zijn. De huidige woonzorgcentra blijken vaak functioneel en schoon, maar missen warmte, structuur en het gevoel van thuiskomen.
Het concept “Wat was, blijft, in wat kan zijn” vormt de basis van het ontwerp. Herinneringen, gewoontes en persoonlijke objecten krijgen opnieuw een plek binnen de nieuwe woonomgeving. Niet als decoratie, maar als dragers van identiteit.
Ruimtelijke principes als bouwstenen
Vanuit dit concept ontwikkelde MIEN een reeks ruimtelijke principes die toepasbaar zijn binnen bestaande woonzorgstructuren. Denk aan:
• een gezamenlijke leefplek waar ontmoeting, koken en eten weer rituelen worden
• een plek voor nostalgie waarin persoonlijke objecten zichtbaar en deelbaar zijn
• een plek voor (over)gang die de verhuizing naar een woonzorgcentrum verzacht
• een plek voor doorstroom die beweging stimuleert en gangen betekenis geeft
• een eigen voordeur die autonomie en herkenning terugbrengt
De gang transformeert van doorgangsruimte naar verbindend element. De gezamenlijke leefruimte wordt opengebroken zodat ontmoeting vanzelfsprekend wordt. Buiten wordt niet alleen zichtbaar, maar voelbaar in materiaal, kleur, licht en beplanting.
Materiaal, licht en personalisatie
Materialisatie speelt hierin een cruciale rol. Er is gekozen voor duurzame, eerlijke materialen die warmte en vertrouwdheid uitstralen. Licht ondersteunt het natuurlijke dagritme met subtiele overgangen in kleurtemperatuur, waardoor tijd niet alleen functioneel maar ook zintuiglijk wordt ervaren.
Personalisatie is geen bijzaak, maar fundament. Een voordeur wordt opnieuw een grens tussen binnen en buiten. Een plek van herkenning. Een teken van eigenheid.
Dit project laat zien dat ouderenzorg niet alleen draait om veiligheid en efficiëntie, maar om waardigheid. Door de zorgomgeving te transformeren van een plek om te wonen naar een plek om te leven, ontstaat ruimte voor verbinding, autonomie en menselijkheid, ook in de laatste levensfase.
<dit project is uitgewerkt in samenwerking met afstudeerder Renee Bosch>
Uit gesprekken bleek dat angst voor afhankelijkheid, verlies van regie en vervreemding grote thema’s zijn binnen de ouderenzorg. Tegelijkertijd werd duidelijk hoe belangrijk herkenning, nostalgie, gemeenschap en dagelijkse rituelen zijn. De huidige woonzorgcentra blijken vaak functioneel en schoon, maar missen warmte, structuur en het gevoel van thuiskomen.
Het concept “Wat was, blijft, in wat kan zijn” vormt de basis van het ontwerp. Herinneringen, gewoontes en persoonlijke objecten krijgen opnieuw een plek binnen de nieuwe woonomgeving. Niet als decoratie, maar als dragers van identiteit.
Ruimtelijke principes als bouwstenen
Vanuit dit concept ontwikkelde MIEN een reeks ruimtelijke principes die toepasbaar zijn binnen bestaande woonzorgstructuren. Denk aan:
• een gezamenlijke leefplek waar ontmoeting, koken en eten weer rituelen worden
• een plek voor nostalgie waarin persoonlijke objecten zichtbaar en deelbaar zijn
• een plek voor (over)gang die de verhuizing naar een woonzorgcentrum verzacht
• een plek voor doorstroom die beweging stimuleert en gangen betekenis geeft
• een eigen voordeur die autonomie en herkenning terugbrengt
De gang transformeert van doorgangsruimte naar verbindend element. De gezamenlijke leefruimte wordt opengebroken zodat ontmoeting vanzelfsprekend wordt. Buiten wordt niet alleen zichtbaar, maar voelbaar in materiaal, kleur, licht en beplanting.
Materiaal, licht en personalisatie
Materialisatie speelt hierin een cruciale rol. Er is gekozen voor duurzame, eerlijke materialen die warmte en vertrouwdheid uitstralen. Licht ondersteunt het natuurlijke dagritme met subtiele overgangen in kleurtemperatuur, waardoor tijd niet alleen functioneel maar ook zintuiglijk wordt ervaren.
Personalisatie is geen bijzaak, maar fundament. Een voordeur wordt opnieuw een grens tussen binnen en buiten. Een plek van herkenning. Een teken van eigenheid.
Dit project laat zien dat ouderenzorg niet alleen draait om veiligheid en efficiëntie, maar om waardigheid. Door de zorgomgeving te transformeren van een plek om te wonen naar een plek om te leven, ontstaat ruimte voor verbinding, autonomie en menselijkheid, ook in de laatste levensfase.
<dit project is uitgewerkt in samenwerking met afstudeerder Renee Bosch>
Hospice | Ruimte voor het einde, vanuit het leven
Voor dit Hospice ontwikkelde MIEN een integraal ruimtelijk ontwerp waarin gastvrijheid, warmte en waardigheid centraal staan. Een hospice is geen zorginstelling in de klassieke zin. Het is een plek waar het leven zijn laatste hoofdstuk schrijft. Dat vraagt om een omgeving die rust brengt, maar ook ruimte laat voor ontmoeting, herinnering en verbondenheid.
Vanuit onderzoek en gesprekken met bestuur en adviesgroep hebben we gekeken naar de bestaande routing, de functieverdeling en de emotionele lading van specifieke plekken binnen het gebouw. De entree en buitenruimte kregen bijzondere aandacht: de eerste indruk weerspiegelde onvoldoende de warmte en identiteit van het hospice. Door functies helderder te scheiden, ontmoetingsplekken te versterken en het buitengevoel naar binnen te halen, ontstaat een logische, rustgevende structuur.
In het hart van het hospice ontwierpen we ruimte voor ontmoeting. Een grote stamtafel voor samenzijn, kleinere loungeplekken voor intimiteit, en een geoptimaliseerde afscheidsplek die recht doet aan haar betekenis. Kunst, kleur en natuurlijke materialen spelen hierin een verbindende rol. Het kleurenpalet werd uitgebreid met tonen die levensvreugde, zachtheid en waardigheid ondersteunen, zonder de bestaande identiteit los te laten.
Daglicht, textuur, akoestiek en zintuiglijke ervaring vormen samen een omgeving die het zenuwstelsel ondersteunt. Rust en geborgenheid worden afgewisseld met plekken voor interactie en levendigheid. Niet door contrast, maar door nuance.
Het ontwerp omvatte het volledige traject van schetsontwerp tot definitief ontwerp, inclusief materialisatie, lichtplan, wandafwerkingen en ruimtelijke optimalisatie. Daarnaast werd de online en visuele identiteit aangescherpt, zodat binnen en buiten één verhaal vertellen.
Dit Hospice wordt zo niet enkel een plek van zorg, maar een omgeving die het leven eert, tot het einde.
Vanuit onderzoek en gesprekken met bestuur en adviesgroep hebben we gekeken naar de bestaande routing, de functieverdeling en de emotionele lading van specifieke plekken binnen het gebouw. De entree en buitenruimte kregen bijzondere aandacht: de eerste indruk weerspiegelde onvoldoende de warmte en identiteit van het hospice. Door functies helderder te scheiden, ontmoetingsplekken te versterken en het buitengevoel naar binnen te halen, ontstaat een logische, rustgevende structuur.
In het hart van het hospice ontwierpen we ruimte voor ontmoeting. Een grote stamtafel voor samenzijn, kleinere loungeplekken voor intimiteit, en een geoptimaliseerde afscheidsplek die recht doet aan haar betekenis. Kunst, kleur en natuurlijke materialen spelen hierin een verbindende rol. Het kleurenpalet werd uitgebreid met tonen die levensvreugde, zachtheid en waardigheid ondersteunen, zonder de bestaande identiteit los te laten.
Daglicht, textuur, akoestiek en zintuiglijke ervaring vormen samen een omgeving die het zenuwstelsel ondersteunt. Rust en geborgenheid worden afgewisseld met plekken voor interactie en levendigheid. Niet door contrast, maar door nuance.
Het ontwerp omvatte het volledige traject van schetsontwerp tot definitief ontwerp, inclusief materialisatie, lichtplan, wandafwerkingen en ruimtelijke optimalisatie. Daarnaast werd de online en visuele identiteit aangescherpt, zodat binnen en buiten één verhaal vertellen.
Dit Hospice wordt zo niet enkel een plek van zorg, maar een omgeving die het leven eert, tot het einde.
Stichting Vrienden Anke Marjolein | Websiteontwerp & digitale zichtbaarheid
Voor Stichting Vrienden Anke Marjolein heeft MIEN een digitale plek ontworpen en (digitaal) gebouwd die recht doet aan hun missie: het verbeteren van de leefomstandigheden en het levensgenot van de bewoners van woonlocatie Anke Marjolein in Lochem. De stichting zet zich in om wensen en behoeften te vervullen die buiten de reguliere, gesubsidieerde zorg vallen - van deelname aan activiteiten tot het realiseren van praktische hulpmiddelen of het versterken van sociale verbindingen.
De website biedt heldere informatie over wie de stichting ondersteunt, waarom aanvullende bijdragen nodig zijn en op welke manieren mensen kunnen meehelpen - bijvoorbeeld door te doneren, buddy te worden of hun expertise in te brengen. Door structuur en toegankelijkheid centraal te stellen, ondersteunt het ontwerp zowel potentiële donateurs als betrokken vrijwilligers bij het vinden van wat zij belangrijk vinden om te doen.
Bij dit project stond voor MIEN niet alleen de functionele vraag centraal, maar ook het gevoel dat de stichting wil overbrengen: warmte, betrokkenheid en overzichtelijkheid. De digitale interface is daarom ontworpen met aandacht voor leesbaarheid, empathische taal en een duidelijke route naar actie, versterkt door een visuele stijl die de essentie van zorg, verbondenheid en community weerspiegelt.
De website biedt heldere informatie over wie de stichting ondersteunt, waarom aanvullende bijdragen nodig zijn en op welke manieren mensen kunnen meehelpen - bijvoorbeeld door te doneren, buddy te worden of hun expertise in te brengen. Door structuur en toegankelijkheid centraal te stellen, ondersteunt het ontwerp zowel potentiële donateurs als betrokken vrijwilligers bij het vinden van wat zij belangrijk vinden om te doen.
Bij dit project stond voor MIEN niet alleen de functionele vraag centraal, maar ook het gevoel dat de stichting wil overbrengen: warmte, betrokkenheid en overzichtelijkheid. De digitale interface is daarom ontworpen met aandacht voor leesbaarheid, empathische taal en een duidelijke route naar actie, versterkt door een visuele stijl die de essentie van zorg, verbondenheid en community weerspiegelt.
bottom of page